روزگاری پرواز را نمی شناختم . با آسمان بیگانه بودم و از آن بی نهایت آبی ، فقط کمی وسعت می شناختم و بس . گمان می کردم زندگی یعنی یک قفس ، کمی آب ، مشتی دانه و پرنده ای دلمرده در قفس با بال های زخمی و ناتوان !...

اما اکنون لحظه ای پرواز را رها نمی کنم . آسمان ، آن بی نهایت آبی ، صدایم می کند . دستش را به سویم آورده و مرا تا اوج می خواند ......

امروز احساس می کنم زندگی یعنی یک خدای مهربان ، یک دنیا پرواز و ......