یادم دارم که شبی

دوست میگفت که نوری پیداست

در پس خا نه ی متروکه ی ما

دست پائیز اما

واژه ی غربت را

روی ذهن سبک برگ نوشت

یادم آید که ز نو

برگهای دلتنگ ، به هواداری عشق

چه غریبانه به بستر رفتند