حرفها که تکراری می شوند ، روزها عادی و غصه ها معمولی می شوند . انسانها از روی تکرار با یکدیگر سلام می کنند ، بارانها از سر تکرار فرو می ریزند و بهارها از سر عادت گل می دهند . وقتی در گذر زمان ، روی ذهن تقویم ، روزها به ماه و ماهها به سال کشیده می شوند ، شنبه با جمعه فرقی نمیکند ... پائیز با بهار و امسال با پارسال و ... آن وقت است که تمام آفرینش را یکجور میبینی ، خودت و حتی خدا را .... آن وقت است که دوست داری زندگی بر تو سخت نگیرد . دلت می خواهد هر وقت اراده کنی بهار بخندد و پائیز دلش نگیرد . و آن وقت است که به مرور در غبار خاطرات گم میشوی . و بعد ...روزی آرام و بی صدا به پایان می رسی ، به آرامی اشکی که روی گونه ها پيچ و تاب ميخورد و به انتها ميرسی . اما به خاطر خدا هم که شده در خودت غرق نشو . کمی ، فقط کمی جرات دریا شدن داشته باش .

پله پله ، فصل به فصل با سایه هائی که نرم نرمک همراه با غبار خاطره ها می گذرد و آنسوی حرفهای یخ زده وسعت تمام سال را ورق می زند ، می آید  . خواب که نمی بینیم  .  در بیداری ، تحولی عظیم جوانه ها را سبز می کند و آنگاه تنفس در هوای بی خیالی ، نگاه بدون تردید ، عشق بدون دلیل ، وجودمان را پر می کند  .

دیروز که پرنده های دریائی ، آخرین سرود سردشان را نغمه سر دادند ، دانستم بهار در کوچه های نیمه جان قدم می زندو چه زود پیاله های سرمستی از بوی شکوفه های لیمو را سرمی کشد  . مثل این است که رقص دختر بهار در کنار مادر پیر تابستان ، با وقاری کودکانه و شیطنتی حزین اتفاق نیفتاده است  .  ما که ندیدیم این بهار شانه های آبی دریا را فیروزه ای کند ولی هر چند کوتاه لبخند گلهای رنگ پریده را از خیابانهای نیمه شکسته پرسیدیم  .

 اکنون آغاز فصل آفتاب است و رطوبت عشق پیشانی به خواب رفته ی زمین را از حرارت تحول خیس می کند تا دانه های کوچک خوشبختی خمیازه های آخر امسال را بر شانه های خاک گرفته ی نسیم بریزد  .  می دانم دریا بهار را در آغوش خواهد کشید  ، سبز خواهد شد ، و ماهی کوچک سفره ی هفت سین ، نوروز را عاشقانه حباب خواهد ساخت  .

... باور کنیم عشق را و باور کنیم که با دریا دلی میتوان کوچک را بزرگ دید ... نوروز خجسته ...

پ.ن : احساس میکنم سالها یکی شدن ....

و... خدا همین نزدیکی هاست یکساله شد

پ.ن : هر چی دوست داری بگو !

برای اینکه ستاره دریایم باشی

یا ماه آسمانم

باید از سحابی سکوتم طلوع کنی

تا من سیاره ناشناسی باشم

در منظومه ی بزرگ کهکشان دلت

و ... برای اینکه شعرم باشی

باید از غزل غزل قافیه دلم عبور کنی

برای چشم های پر از انتظارم مینویسم . مینویسم که مخملی سفید برایش خواهند آورد . چیزی که نوید دهنده ی جنبش و طلوعی دوباره باشد . آنگاه می تواند لباس سیاه بخت خود را در آن پهن کند و رویش را با آرزوهای یاسی رنگش بپوشاند که هیچ کسی نفهمد تن پوش حریر زندگیش مرده است ...

به باد گفته است که دیگر هیچ تن پوشی نمی خواهد . باد تابوت سفید مرگ را خواهد برد ، چشمانم در شعله های دوری خواهند سوخت اما قبل از سوختن ، رنگ زیبای انتظار به پایان رسیده و امید و رهائی را به بهار می سپارد که برای بهارهای زندگی بخش آینده ، سرود تنهائی و انتظار را به پایان برسانم ...

تو همان اتفاقی

که قرار است روزی

در پائیزی ترین اوج یک احساس

بر دل تنهای من

بی صدا بیفتد .

عطش درختی در کویرم که با یک قطره باران سبز می ماند ، نه درختی در جنگل که زیر سیلاب بی امان باران به بیهودگی می ماند . بادام تلخ دردم که با تبسم شیرینی درمانم ، نه شهد رطب افتاده به خاک در نخلستان . صبوری خاکم در خمره شراب ، نه محتاج مستی ام در شام بی قراران . این سبو از توست ... این خمره هم از توست ... بیا لحظه ای ، ما را به مستی بیامیز . بیا ما را به ابدیت متصل کن .

گوش کن . دارکوبی در دوردست به تنه ی درختی می کوبد . صدای کوبش ، مدام به گوش می رسد . حسی تازه در حال شکفتن است . پرده ها یکی یکی کنار می روند تا تو به آن نقطه برسی ..... نقطه ی دیدار ..... نقطه ی اوج ..... نقطه ی ابدیت .....

پ.ن : به نظر شما نقطه ی اوج کجاست ؟

در بیابانی بی آب و علف

روزی خداوند ، پرنده ای به سراغم فرستاد

تا به من بگوید که حواسش به من هست

من نیز به پاس آن مهربانی

آستین آن پیراهنم را هنوز نشسته ام